Papież Jan Paweł II (orędzie Poszanowanie mniejszości warunkiem pokoju, 1989 r.)
„... szacunek [mniejszościom narodowym] okazywany należy poniekąd uznać za wskaźnik obywatelskiej dojrzałości osiągniętej przez dane państwo i jego instytucje" 

Schon 1989 schrieb Johannes Paul II.:
"Die Wertschätzung, die man den Minderheiten im Land entgegenbringt, ist der Indikator für die Reife der Zivilgesellschaft, des Staates und seiner Institutionen"

(Rumunia - tablice rumuńsko-niemiecko-węgierskie na terenie zamieszkania mniejszości niemieckiej i węgierskiej)

OZIMEK - DWUJĘZYCZNE NAZWY MIEJSCOWOŚCI

Mieszkańcy gminy Ozimek na dniach decydują, czy chcą być w Europie. Aktualnie wiadomo już że miasto Ozimek/Malapane nie chce być w Europie. Wioska Krasiejów/Krascheow, Mnichus/Münchhausen, Szczedrzyk/Sczedrzik, Krzyżowa Dolina/Kreuztal powiedziały TAK.  

Po co mniejszości dwujęzyczne znaki, po co większości dwujęzyczne znaki, skąd się biorą i gdzie jeszcze są? Poniżej odpowiedzi na te pytania ...

DWUJĘZYCZNA EUROPA

Co siódmy obywatel Europy należy do autochtonicznej mniejszości narodowej lub  etnicznej.
Prawie 10% obywateli posługuje się językiem mniejszości lub regionalnym.

Skąd się wzięły prawa mniejszości narodowych w Polsce?

Autorytety życia religijnego i politycznego jeszcze w czasach komunistycznych, a potem na początku budowania demokratycznego Państwa Polskiego podkreślały, że wolność Polaków to wolność wszystkich obywateli, także innej narodowości niż polska.

Papież Jan Paweł II (orędzie Poszanowanie mniejszości warunkiem pokoju, 1989 r.)
„Rosnąca świadomość odnośnie do położenia mniejszości, przejawiająca się dzisiaj na wszystkich poziomach, stanowi w naszych czasach znak pewnej nadziei dla nowych pokoleń i dla dążeń tych grup mniejszościowych. Istotnie, szacunek im okazywany należy poniekąd uznać za kamień probierczy zgodnego współżycia społecznego i jako wskaźnik obywatelskiej dojrzałości osiągniętej przez dane państwo i jego instytucje. Jako członkowie jednej rodziny Bożej nie możemy godzić się na istnienie wśród nas podziałów czy dyskryminacji”.

„Prawo do wolności religijnej obejmuje swobodne manifestowanie przekonań religijnych zarówno w życiu indywidualnym, jak i zbiorowym. Wynika stąd, że mniejszości narodowe winny mieć zapewnioną możliwość wspólnotowego sprawowania kultu. Mamy nauczyć się kochać inne narody, jak swój własny".



Tadeusz Mazowiecki
pierwszy premier RP

„W demokracji decyduje wola większości, ale ta wola nie może ograniczać praw mniejszości. Przykładem są tu prawa mniejszości narodowych, których zagwarantowanie jest sprawdzianem demokratyzmu każdego kraju.”


Jacek Kuroń

twórca ustawy o mniejszościach narodowych i etnicznych

Po pierwsze, państwo polskie po latach obowiązywania „tyleż okrutnej, co bezmyślnej zasady państw jednonarodowych” ma zobowiązania wobec przedstawicieli różnych grup narodowych. Polska jest dla nich ziemią rodzinną. „A że jest to ich ziemia ojczysta, to ich los nie może być obojętny dla władzy państwowej”.

Po drugie, ułożenie stosunków z Ukraińcami, Litwinami, Białorusinami, Niemcami, Czechami i Słowakami ma pierwszorzędne znaczenie dla przyszłości kraju. Jeżeli nie zlikwidujemy - przekonywał - konfliktów, które są między nami, to nas wszystkich razem spotka nieszczęście. A droga do przezwyciężenia konfliktów wiedzie przez przezwyciężenie wzajemnych negatywnych nastawień. „Ten proces trzeba zaczynać zawsze od tych, którzy zamieszkują w Polsce”.

Po trzecie, polskim interesem narodowym jest troska o rozwój mniejszości polskich w krajach sąsiednich. Droga do załatwienia tego problemu wiedzie przez rozwiązanie spraw mniejszości narodowych w Polsce. „Nie tyle należy mówić Litwinom, Białorusinom, Ukraińcom, jak oni sobie mają układać stosunki z Polakami tam zamieszkującymi, ile podać im dobry przykład. Zamiast obowiązującej w międzywojniu zasady: „Wy dokopujecie naszym, my - waszym”, trzeba stosować zasadę: „My ułatwiamy, pomagamy waszym, którzy przecież w jakiś sposób są naszymi”.



I ZJAZD DELEGATÓW Solidarności, Gdańsk, 7.10.1981 r.
UCHWAŁA w sprawie mniejszości narodowych

Dbając o rozwój kultury polskiej, otwartej na dorobek innych narodów, wyrażamy wolę wykazania nie mniejszej dbałości o to, by obywatele polscy należący do innych narodów i grup etnicznych — Białorusini, Cyganie, Grecy, Litwini, Łemkowie, Niemcy, Ukraińcy, Tatarzy, Żydzi i inne narodowości, znaleźli we wspólnej z Polakami ojczyźnie warunki do swobodnego rozwijania swej kultury i przekazywania jej następnym pokoleniom.
Chcemy w ten sposób pozostać wierni tradycji Rzeczypospolitej wielu narodów. Bogactwo kultury polskiej, to również odrębności regionalne, które winny być kultywowane.

Związek nasz sprzeciwia się wszelkim podziałom narodowościowym i walczyć będzie o zagwarantowanie pełni praw obywatelskich wszystkim Polakom, niezależnie od ich przynależności narodowej lub pochodzenia.